Als in het begin van de zwangerschap wordt vastgesteld dat er een verhoogd risico is op bepaalde afwijkingen, is het mogelijk om daar onderzoek naar te doen. Dit kan bijvoorbeeld door middel van een vlokkentest en een navelstrengpunctie, maar ook door middel van een vruchtwaterpunctie.
De vlokkentest
Bij de vlokkentest worden er 'vlokken' opgezogen uit de placenta (de moederkoek). Wat ze uit de moederkoek halen, ziet er vlokkig uit. Daarom heet deze test de vlokkentest. In de vlokken is het genetisch materiaal (het DNA) van je kind te vinden. Door dit te onderzoeken, kunnen chromosoomafwijkingen zoals het Downsyndroom opgespoord worden. Ook is het mogelijk om DNA-afwijkingen op te sporen die zich voordoen bij erfelijke ziekten, zoals spierziekten en taaislijmziekte. Het is niet mogelijk om neurale buisdefecten (zoals een open ruggetje) op te sporen.
Methodes
Er zijn 2 methodes om de vlokken uit de placenta op te zuigen.
-
De eerste methode is vaginaal. Hierbij wordt met behulp van een echo en een eendenbek voorzichtig een naald ingebracht tot aan de placenta in de baarmoeder.
-
De andere methode is via de buikwand. Hierbij wordt er (weer met behulp van een echo) een punctie gemaakt om bij de placenta te kunnen komen.
Vlokkentest vroeg in zwangerschap
Een vlokkentest is redelijk vroeg tijdens de zwangerschap mogelijk. Dit heeft als voordeel dat je snel weet of er iets aan de hand is. Bij slecht nieuws heb je genoeg tijd om een beslissing te kunnen nemen. Wanneer je kiest voor een vaginale vlokkentest, dan kan dat vanaf 10 weken zwangerschap. Een vlokkentest via een punctie, kan pas vanaf 12 weken zwangerschap plaatsvinden. De uitslag van de test kan 7 tot 10 dagen duren.
Risico's
De vlokkentest is relatief betrouwbaar, maar niet geheel zonder risico's. Er is ongeveer 1 procent kans op een miskraam na het uitvoeren van de vlokkentest. Wanneer er via de buikwand een punctie plaatsvindt, is de kans op een miskraam iets kleiner dan 1 procent.
